Europe After The Rain

Nieuwe Site

2008-07-09T23:04:00.001+02:00

Dit blog is te beschouwen als opgeheven.

Kijk voor mijn nieuwe zakies op Blinde Schildpad.

O tempora, O mores...

2006-04-16T20:33:00.000+02:00

Wat kan ik zeggen...

via Vindjemeleukozo.nl

Appelboom

2006-04-14T16:03:00.000+02:00

appelboom schudt
sneeuw af opent
één blad
één bloem
buigt in zon en regen
geur van appels
vult de lege lucht die
door de takken schijnt

Creatures from the deep

2006-04-13T10:32:00.000+02:00

A few nights ago, looking at the thangka of Chenrezig above my altar in the light of single candle, I was suddenly reminded of a quote I read years back. Don't remember who said it, but I think it was an early western "asiologist". He compared hindu and buddhist deities to horrible creatures from deep ocean trenches, hauled up by unsuspecting fishermen, snapping at them with monstrous appendices on supernumerary limbs.

Now, I would not liken Chenrezig, the bodhisattva embodying the compassion of all buddhas, to a mutant lobster. But this guy was right in pointing out the "otherwordlyness" of much of much of buddhist iconography. This is, I feel, intentional, saying: "Look, nirvana is very different from samsara. Just count the arms."

Buddhism by no means monopolizes this effect, nor has it invented it. It is common as muck, found in most religions but also in politics and especially in advertisement. I remember one recent commercial depicting a boy walking around a city and growing up en route. After reaching adulthood he transforms into a car. Just like Chenrezig, this boy does not belong to this world.

The effect is used to create hierarchies of meaning. Depiction is crucial: it is not enough for the creatures to stay in the deep. Airing the commercial, unrolling and hanging the thangka springs a leak between worlds. The creatures in the net fill the boat of the fishermen with new meaning.

But, rather uniquely, Buddhism derails the standard effect. Ultimately it denies the difference between the surface world and the ocean trenches. It breaks the mythological fourth wall by denying it's own mysteries. "There can be no liberation, since there never has been bondage", Longchen Rabjam, the great systematizer of the Nyingma teachings said, denying the whole point of the buddhist teachings.

The amazing thing is that buddhism does this without descending into a protopostmodernist nihilistic depression. Longchenpa most likely wrote the above in a temple with the thousands of pages of the Kangyur and Tengyur (the Tibetan canon) and numerous polydactyle enlightened sea monsters behind lavish offerings on an altar, celebrating the use of uselesness.

Another way of saying it. A Zen master wrote in his traditional death poem, congratulating himself on a job well done:

For forty years I sold water on the banks of the river.

image sources:
Chenrezig Tsatsa, from Himalayanart.org
Fossil Trilobite, from Wikimedia Commons

Waiting

2006-03-30T10:29:00.000+02:00

hoe snel een huis waar niemand woont
iets van hout en zee aanneemt
of steen en ruist terwijl het wacht
en 's nachts naar adem gaapt

zijn hier grenzen als de schroom
tot wat van een ander is
als schroom tot schaduwen van
steen en ruist terwijl het wacht

als schroom tot hout en zee of
's nachts wat van een ander is
als hier een huis waar niemand woont
en ruist terwijl het wacht

It's partly about waiting again.

The phenomenology of waiting fascinates me: obviously it is an intentional attitude, but it is neither really active (in the sense that it motivates specific actions) or really passive (in the sense that it does not require mental involvement). And even though waiting is usually waiting for something specific to happen, it is possible to "just wait".

"Just waiting" appears to be what the abandoned house is doing in this text. Which makes it seem a strange, inhospitable, decidedly "unhuman" place but at the same time a place with a definite sense of belonging to someone else. This is unsettling to the speaker, who uses the word "schroom" (reticence, timidity etc.) for his emotive response.

The effect here is not unlike the Uncanny Valley of robotics: as robots approach human form and human behaviour, our emotional response to them becomes more positive and empathetic, up to a certain point just before "perfection". As soon as the robot is almost human, it becomes plain freaky.

The same thing happens in most fields of human experience. We're quite good at dealing positively with situations that are really weird, while things that are just ever so slightly off can be deeply, deeply disturbing.

All of which pleases to poet in me to no end!

pictures
Abandoned House: pilfered from some website and recut and adapted to my purpose
Four eyed guy: from the Schedelsche Weltchronik

The Black Hat Lama and some observations

2006-03-22T09:28:00.000+01:00

Yesterday at the local De Slegte, a second hand book store, I found a good copy of "Karmapa, the Black Hat Lama of Tibet" by Douglas and White for just € 16.99. My heart skipped a beat. It is almost impossible to get this book, and in Karma Kagyu circles it is almost considered to be a relic from the 16th Gyalwa Karmapa himself. It must be said, though, that most of the information is either: a) available in better translations from other sources (the biographies of the 16 incarnations of Gyalwa Karmapa) or b) rather useless (a 7-page description of the "precious treasures of the karma-kargyudpa sect"). Still, it's a blessing.
The cheapest copy I could find for sale on the internet is $ 180. The most expensive one a whopping $ 565.94. So I guess the dakinis once again saw it fit to smile upon me, for which I'm grateful.

Some other observations: at the Feithhuis, a cafe with more ambition than either quality or talent but which is a good place to sit and read and not be disturbed, the "bitterballen" I ordered were brought to me by a really thin girl. This somehow seemed significant.

I found a marble on the street, the day before yesterday. I tossed it in a pond. But later, at home, I felt a bit odd about this. So I tossed another marble out of the window onto the street. Stuff is alright again now.

picture: His Holiness Rangjung Rigpe Dorje, the 16th Gyalwa Karmapa

Fear, the Capacity for

2006-03-17T10:01:00.000+01:00

I wonder why the human capacity for fear far exceeds evolutionary necessity. It is like some snakes. The Fierce Snake, a variety of the Australian Taipan, could reportedly kill 250.000 mice with one bite, if it were inclined to do so. Supposing the average house mouse has a girth of a modest 5 centimetres in diameter and the Fierce Snake uses each of two fangs to penetrate seperate stacks of mice, he would actually need a gape 6¼ kilometers wide to reach his full killing capacity. As far as I'm aware there is no SI unit for horror (possibly Ho., though), but it would be fair to assume that the number expressing the the amount of horror our capacity for fear is capable of dealing with is equally ridiculous.

Picture: a modified screen shot from the 1962 horror picture "Carnival of Souls".

Fact I

2006-03-08T17:12:00.000+01:00

St. Simeon Stylites was the world's first columnist.

Image credit: Liam's Pictures from Old Books.

Vindt een boot

2006-03-06T22:06:00.000+01:00

en je gaat voor het laatst slapen
en je wordt gevonden door een vrouw
zij trekt je lege schelp aan
als een heremietkreeft jaren later
noemt ze zich steeds je vrouw

en je gaat voor het laatst slapen
en geen dag later zijn ze er al
staan met hun tranen rond de tafel
strelen elkaar en de vrouw stil mamma
het is goed
bergen je boeken en lakens in kisten

en je gaat voor het laatst slapen
en je slaat de hoek om naar de rivier
en je komt nog een paar keer terug
om naar de anderen en de vrouw te kijken
en je slaat tenslotte de hoek om
naar de rivier

daar met anderen praten vindt een boot
die bij je past hoort stemmen door elkaar
in boten stappen als op een feest zo druk
is op de oever zoveel dieren zoveel mensen
zakken de rivier af van stad naar stad

To celebrate the new year I send a small fascicle to some friends and acquaintances. Vindt een boot (Finds a boat) was in there.

Leaf

2006-03-04T22:35:00.000+01:00

On my way to work I found a leaf. It had partially rotted away, so that only a filigree of tiny veins remained.

A black-and-white scan of the leaf was suprisingly succesful. When I quit my job last week, I offered a framed print of it to my colleagues together with another one of the five-line poems I'm currently trying out.

I wonder if it will last. Cubicle farms are unkind to beauty.

een winter later
zijn dit blad en ik
weggerot tot op de nerf

wie heeft ons op een stoep gevonden
en opgehouden naar het licht?

Friese kwatrijnen

2006-03-04T13:41:00.000+01:00

It seems like decades ago I was at university and I put up a little website with some poems. But it is still there. Especially the Friese kwatrijnen (Friesian Quatrains) have stood the test of time, I feel. I will resist the temptation to tweek them a little bit, remove punctuation etc. Otherwise it would just be some more reverse engineering to do, next time I change my mind.

1.
We wilden lange reizen maken en
in elk geval in Friesland niet blijven;
maar ons bleven de basalten tanden
en het zout op de lippen van het tij.

2.
Elders zouden deze meeuwen zich aan
de rotsen klampen. Hier grijpen zij in
vrije lucht en krijsen, en is de grijze kim
het enige houvast van onze vlucht.

3.
Het wolkendek is als een eierschaal
gebroken. Licht dringt door de takken
van de wilgen en het schuim op de
sloten, tot het wolkendek weer sluit.

4.
Ondanks alles is er weinig waar de tijd
geen vat op heeft, alleen de zware
dijken. Stormen stuwden de zee op en
mensen het land. Beide blijven zij.

5.
Over het godverlaten water starend
kreupel steunend op de godvergeten klei
kan hij niet anders denken dan dat hij
in geen land geen god nader is geweest.

6.
Zo weinig staat dit landschap toe.
Wij staan in het midden van het veld
en zien de vogels zich verzamelen,
zelfs als er niets zou gebeuren, wachtend.

Nov. 2000

Europe after the rain / Europa na de regen

2006-03-03T23:21:00.000+01:00

Max Ernst b. 02-04-19891 d. 01-04-1976

Vakantiebaan

2006-03-03T22:54:00.000+01:00

Tijdens een van mijn weinige vakantiebaantjes, ik was een jaar of 16, vond ik een minuscuul gemummificeerd hagedisje. Te luid om nog echt op te vallen, draaide op de achtergrond Sky Radio de hele dag dezelfde nummers. Met een klein heftruckje dat eigenlijk meer weg had van een grasmaaier en waar je achteraan moest lopen, rolde ik pallets vol reusachtige opgevouwen vellen vijvercoating naar het magazijn.

heb ik de dood in
mijn handen gehouden bewonderd
in al zijn minieme details
trok het zonlicht strepen door wolken
stof en droogde mijn glanzende woorden

Niets om mee te nemen

2006-03-02T17:00:00.000+01:00

Pelzen

2006-03-02T16:44:00.000+01:00

hangen al hun ongeduld
als verse pelzen tussen bomen druipend
glanzend bloed en vet
zij oefenen hun echo's leren
wachten op de oevers van het meer