Waiting

hoe snel een huis waar niemand woont
iets van hout en zee aanneemt
of steen en ruist terwijl het wacht
en 's nachts naar adem gaapt

zijn hier grenzen als de schroom
tot wat van een ander is
als schroom tot schaduwen van
steen en ruist terwijl het wacht

als schroom tot hout en zee of
's nachts wat van een ander is
als hier een huis waar niemand woont
en ruist terwijl het wacht

It's partly about waiting again.

The phenomenology of waiting fascinates me: obviously it is an intentional attitude, but it is neither really active (in the sense that it motivates specific actions) or really passive (in the sense that it does not require mental involvement). And even though waiting is usually waiting for something specific to happen, it is possible to "just wait".

"Just waiting" appears to be what the abandoned house is doing in this text. Which makes it seem a strange, inhospitable, decidedly "unhuman" place but at the same time a place with a definite sense of belonging to someone else. This is unsettling to the speaker, who uses the word "schroom" (reticence, timidity etc.) for his emotive response.

The effect here is not unlike the Uncanny Valley of robotics: as robots approach human form and human behaviour, our emotional response to them becomes more positive and empathetic, up to a certain point just before "perfection". As soon as the robot is almost human, it becomes plain freaky.

The same thing happens in most fields of human experience. We're quite good at dealing positively with situations that are really weird, while things that are just ever so slightly off can be deeply, deeply disturbing.

All of which pleases to poet in me to no end!

pictures
Abandoned House: pilfered from some website and recut and adapted to my purpose
Four eyed guy: from the Schedelsche Weltchronik

The Black Hat Lama and some observations

Yesterday at the local De Slegte, a second hand book store, I found a good copy of "Karmapa, the Black Hat Lama of Tibet" by Douglas and White for just € 16.99. My heart skipped a beat. It is almost impossible to get this book, and in Karma Kagyu circles it is almost considered to be a relic from the 16th Gyalwa Karmapa himself. It must be said, though, that most of the information is either: a) available in better translations from other sources (the biographies of the 16 incarnations of Gyalwa Karmapa) or b) rather useless (a 7-page description of the "precious treasures of the karma-kargyudpa sect"). Still, it's a blessing.
The cheapest copy I could find for sale on the internet is $ 180. The most expensive one a whopping $ 565.94. So I guess the dakinis once again saw it fit to smile upon me, for which I'm grateful.

Some other observations: at the Feithhuis, a cafe with more ambition than either quality or talent but which is a good place to sit and read and not be disturbed, the "bitterballen" I ordered were brought to me by a really thin girl. This somehow seemed significant.

I found a marble on the street, the day before yesterday. I tossed it in a pond. But later, at home, I felt a bit odd about this. So I tossed another marble out of the window onto the street. Stuff is alright again now.

picture: His Holiness Rangjung Rigpe Dorje, the 16th Gyalwa Karmapa

Fear, the Capacity for

I wonder why the human capacity for fear far exceeds evolutionary necessity. It is like some snakes. The Fierce Snake, a variety of the Australian Taipan, could reportedly kill 250.000 mice with one bite, if it were inclined to do so. Supposing the average house mouse has a girth of a modest 5 centimetres in diameter and the Fierce Snake uses each of two fangs to penetrate seperate stacks of mice, he would actually need a gape 6¼ kilometers wide to reach his full killing capacity. As far as I'm aware there is no SI unit for horror (possibly Ho., though), but it would be fair to assume that the number expressing the the amount of horror our capacity for fear is capable of dealing with is equally ridiculous.

Picture: a modified screen shot from the 1962 horror picture "Carnival of Souls".

Fact I

St. Simeon Stylites was the world's first columnist.

Image credit: Liam's Pictures from Old Books.

Vindt een boot

en je gaat voor het laatst slapen
en je wordt gevonden door een vrouw
zij trekt je lege schelp aan
als een heremietkreeft jaren later
noemt ze zich steeds je vrouw


en je gaat voor het laatst slapen
en geen dag later zijn ze er al
staan met hun tranen rond de tafel
strelen elkaar en de vrouw stil mamma
       het is goed
bergen je boeken en lakens in kisten

en je gaat voor het laatst slapen
en je slaat de hoek om naar de rivier
en je komt nog een paar keer terug
om naar de anderen en de vrouw te kijken
en je slaat tenslotte de hoek om
       naar de rivier

daar met anderen praten vindt een boot
die bij je past hoort stemmen door elkaar
in boten stappen als op een feest zo druk
is op de oever zoveel dieren zoveel mensen
zakken de rivier af van stad naar stad

To celebrate the new year I send a small fascicle to some friends and acquaintances. Vindt een boot (Finds a boat) was in there.

Leaf

On my way to work I found a leaf. It had partially rotted away, so that only a filigree of tiny veins remained.

A black-and-white scan of the leaf was suprisingly succesful. When I quit my job last week, I offered a framed print of it to my colleagues together with another one of the five-line poems I'm currently trying out.

I wonder if it will last. Cubicle farms are unkind to beauty.

een winter later
zijn dit blad en ik
weggerot tot op de nerf

wie heeft ons op een stoep gevonden
en opgehouden naar het licht?

Friese kwatrijnen

It seems like decades ago I was at university and I put up a little website with some poems. But it is still there. Especially the Friese kwatrijnen (Friesian Quatrains) have stood the test of time, I feel. I will resist the temptation to tweek them a little bit, remove punctuation etc. Otherwise it would just be some more reverse engineering to do, next time I change my mind.

1.
We wilden lange reizen maken en
in elk geval in Friesland niet blijven;
maar ons bleven de basalten tanden
en het zout op de lippen van het tij.

2.
Elders zouden deze meeuwen zich aan
de rotsen klampen. Hier grijpen zij in
vrije lucht en krijsen, en is de grijze kim
het enige houvast van onze vlucht.

3.
Het wolkendek is als een eierschaal
gebroken. Licht dringt door de takken
van de wilgen en het schuim op de
sloten, tot het wolkendek weer sluit.

4.
Ondanks alles is er weinig waar de tijd
geen vat op heeft, alleen de zware
dijken. Stormen stuwden de zee op en
mensen het land. Beide blijven zij.

5.
Over het godverlaten water starend
kreupel steunend op de godvergeten klei
kan hij niet anders denken dan dat hij
in geen land geen god nader is geweest.

6.
Zo weinig staat dit landschap toe.
Wij staan in het midden van het veld
en zien de vogels zich verzamelen,
zelfs als er niets zou gebeuren, wachtend.


Nov. 2000

Europe after the rain / Europa na de regen

Max Ernst b. 02-04-19891 d. 01-04-1976

Vakantiebaan

Tijdens een van mijn weinige vakantiebaantjes, ik was een jaar of 16, vond ik een minuscuul gemummificeerd hagedisje. Te luid om nog echt op te vallen, draaide op de achtergrond Sky Radio de hele dag dezelfde nummers. Met een klein heftruckje dat eigenlijk meer weg had van een grasmaaier en waar je achteraan moest lopen, rolde ik pallets vol reusachtige opgevouwen vellen vijvercoating naar het magazijn.

heb ik de dood in
mijn handen gehouden bewonderd
in al zijn minieme details
trok het zonlicht strepen door wolken
stof en droogde mijn glanzende woorden

Niets om mee te nemen

Pelzen

hangen al hun ongeduld
als verse pelzen tussen bomen druipend
glanzend bloed en vet
zij oefenen hun echo's leren
wachten op de oevers van het meer